In de zaal: Hangry opa

In de zaal: Hangry opa

De politierechter in Den Haag buigt zich vandaag weer over een aantal nieuwe zaken, ook deze waar ik bij ben. De advocaat komt binnen en knikt vriendelijk naar het publiek, waarna hij vooraan in de zaal plaatsneemt. De verdachte is niet meegekomen, dat verbaast de rechter niet: de verdachte is namelijk al 82 jaar oud. 

Lees verder “In de zaal: Hangry opa”

Advertenties

In de zaal: moviestar op het station

In de zaal: moviestar op het station

Deze maandagochtend ben ik weer bij de politierechter om een zaak te bekijken. Als de advocaat binnenloopt kijkt hij even om zich heen: ‘volle bak vandaag zeg.’ Er is inderdaad veel publiek. Hierna is het even wachten op de verdachte in deze zaak, hij wordt namelijk uit zijn cel gehaald en binnengebracht door politie. 

Als de jongen binnenkomt en is gaan zitten zegt de rechter hem dat hij zijn jas wel mag uit doen, we zitten hier namelijk wel even. De jongen haalt zijn schouders op en doet het niet. De rechter gaat verder, de jongen is hier namelijk vanwege twee dingen: verzet bij een aanhouding en vernieling. De rechter stelt de jongen om te beginnen een paar vragen, maar de jongen reageert nauwelijks. Hij stamelt een beetje, tot zijn advocaat op een gegeven moment ingrijpt. De jongen is namelijk ook Engels, dus misschien begrijpt hij het niet zo goed? Toch geeft de jongen aan dat hij geen tolk wil.

Daarom gaat de Officier van Justitie verder, hij begint met de vernieling. De jongen zat in de cel en vroeg of hij mocht roken. Dat mocht niet, dus werd hij kwaad, ging op de tafel staan en trok de rookmelder van het plafond. Hij zegt zelf dat hij gewoon gefrustreerd was en even wilde slopen. Met dat slopen ging hij nog even door, hij sloeg de afstandsbediening in vijf stukken.

Op het station verzette hij zich dus bij een aanhouding, hij wilde zijn treinkaartje en identiteitsbewijs niet laten zien en rende weg. De politie rende achter hem aan en er ontstond een worsteling. De jongen zegt dat hij helemaal niet geworsteld heeft en dat hij al aan het rennen was voordat de agenten naar hem toe kwamen. Ook wil de jongen even wijzen op camerabeelden, want volgens hem is daarop wel te zien dat er helemaal niets aan de hand was: ‘Het is allemaal niet gebeurd weet je.’

1x3wmq.jpg

De jongen heeft een enorm strafblad, met delicten in Nederland en Engeland. Toch werkt hij nergens mee aan hulp: ‘Ik wil mijn eigen problemen oplossen, daar heb ik geen afspraken voor nodig.’ Maar volgens de Officier van Justitie lijkt het nou niet alsof de jongen zijn leven lekker op de rails heeft.

 

De rechter wil van de jongen weten waarom hij niet wil meewerken aan de hulp. Dat kan de jongen ons wel uitleggen. Toen hij jonger was heeft hij hulp gehad en daar zat hij niet helemaal mee op heen lijn. Volgens de jongen hebben ze hem beloofd dat ze een goed woordje voor hem zouden doen. Maar daar merkt hij dus helemaal niets van, toch een beetje teleurstellend vind hij.

Daarna is de advocaat aan het woord: ook hij begint over de camerabeelden, die waren op z’n minst verduidelijkend geweest. Waarom die niet gebruikt worden was mij ook onduidelijk, maar de Officier van Justitie legt uit dat dit niet nodig is. Er is een soort speciale regel dat ze ervan uitgaan dat politieagenten goed kunnen vertellen wat er gebeurt is en daar baseren ze zich op.

Unknown-2.jpeg

Toch blijft de advocaat nog even doorgaan over die camerabeelden en ook de jongen mengt zich en zegt: ‘ik wil mezelf op de camera zien’. Na een welles-nietes spelletje tussen de Officier van Justitie en de advocaat zegt de advocaat: ‘Ik wil niet weer over de camerabeelden beginnen, maar ik vind het toch een gemiste kans.’

De politie-agenten die in de zaal zitten kijken op hun horloge, het duurt ook wel erg lang eigenlijk. De Officier van Justitie en de advocaat blijven dimdammen over die camerabeelden en ook de jongen vraagt er nog een keer naar.

Uiteindelijk komt de rechter toch met haar uitspraak: de jongen moet 8 weken de gevangenis in en de schade van de agenten betalen. De jongen begint alweer onverstaanbaar te praten. De rechter vraagt of hij stil wil blijven en de advocaat legt zuchtend een hand op de schouder van de jongen ‘Even sttttt…..’

Als de rechter uitgesproken is, neemt de jongen toch nog even het woord: ‘Ik wil sowieso in een heel hoog beroep.’ Maar voor nu brengen de agenten hem eerst terug naar zijn cel.

In de zaal: chocoladelover

In de zaal: chocoladelover

Ik zit vandaag alweer klaar in de rechtszaal van de rechtbank Den Haag voor een zaak van de politierechter. Net als ik me afvraag of het zo gaat beginnen begint de rechter te vertellen dat ze net een mailtje heeft gekregen van de volgende verdachte: meneer is ziek dus kan niet komen. Hij schrijft in de mail dat hij het erg vervelend vindt maar dat zijn begeleider wel kwam, bleek dat die er ook niet was. De rechter vroeg de bode om dit nog even extra te controleren, maar er was echt niemand. 

Lees verder “In de zaal: chocoladelover”

In de zaal: autotrapper

In de zaal: autotrapper

Vandaag ga ik naar de rechtbank in Den Haag om een zaak bij te wonen van de politierechter. Als ik de rechtbank binnenkom ga ik in de wachtruimte bij de zaal zitten, tegenover mij zit een jongen, misschien niet eens veel ouder dan ikzelf. Hij kijkt nerveus om zich heen en friemelt wat aan zijn shirt. Opeens besef ik me dat het best zou kunnen dat hij verdachte is in de zaak waar ik zo naar ga kijken. 

Lees verder “In de zaal: autotrapper”