In de zaal: Dave Roelvink

In de zaal: Dave Roelvink

Als ik bij de rechtbank Amsterdam aankom zie ik de pers al van veraf staan. Dave Roelvink moet vandaag voor de politierechter komen vanwege verkeersovertredingen. De beveiligers staan bij de rechtszaal al klaar om alles in goede banen te leiden en de pers staat te dringen om de zaal in te mogen. 

Eenmaal in de zaal kijkt Dave achterom: ‘Wat een gezelligheid zo’. De rechter opent de zaak, Dave is niet verplicht om te praten maar hij moet in ieder geval goed opletten. De Officier van Justitie legt uit waar het vandaag precies over gaat. Dave heeft met drank op te hard en heel gevaarlijk gereden. De rechter begint door aan Dave te vragen wat hier nou eigenlijk precies de bedoeling van was. Dave vertelt rustig, hij is DJ en moest die middag draaien in een club, toen heeft hij wat gedronken en is hij door zijn chauffeur naar huis gebracht. Nadat hij thuis even tv had gekeken, wat had gegeten en gedronken wilde hij voor hij weer moest draaien nog even afspreken met vrienden in de stad en stapte in de auto.

De rechter vraagt of hij het idee had dat hij nuchter was en dus weer kon rijden. Dat hij helemaal nuchter was dat dacht Dave niet, maar hij dacht dat hij zeker wel weer kon rijden. Dan gaat de rechter verder met de snelheidsovertreding. De agent die Dave volgde heeft ingeschat dat hij 180 km/h reed, later is dit naar 156 km/h bijgesteld maar het blijft zeker veel te hard. Dave zelf denkt dat hij misschien wel 130 of 135 km/h heeft gereden, maar 180 km/h kan het volgens hem echt niet zijn geweest. De rechter vraagt waarom niet, het is tenslotte wel mogelijk met zijn auto. Dave brengt daar lacherig tegenin dat hij het echt wel zou hebben gemerkt als hij 180 reed omdat hij een hele gewone Mercedes rijdt, die max 200 km/h gaat.  ‘Niet dat iedereen denkt dat ik in een racewagen rijd’ zegt hij terwijl hij naar de pers wijst.

De rechter gaat door over het gevaar dat Dave veroorzaakte. Dave denkt dat hij inderdaad wel is vergeten om zijn richtingaanwijzer aan te zetten, maar de agent die hem volgde heeft verklaard dat Dave aan het bumperkleven was, midden op de weg in de tunnel stilstond en ook agressief was tegen de agent. Volgens Dave kan dat niet helemaal kloppen, hij is er honderdduizendmiljoen% zeker van dat hij nooit abrupt zou stilstaan midden in een tunnel, want dat is gewoon levensgevaarlijk. Dave wil niet beweren dat de agent liegt, want zijn advocaat heeft gezegd dat dat niet mag, maar volgens hem is het toch echt anders gegaan. De rechter kijkt toch wat vertwijfeld en vraagt of het, op z’n Amsterdams gezegd, niet zo kan zijn dat Dave toch iets bezopener was dan hij zelf dacht. Dat maakt Dave wel aan het lachen. De rechter leest een stuk voor uit de verklaring van de agent, wat inderdaad een ander plaatje schetst dan Dave deed. Dave bijt een beetje op zijn nagels, strijkt zijn shirt glad en kijkt een paar keer op zijn horloge.

De rechter gaat nog even door over het moment waarop de agent en Dave op de vluchtstrook stonden en over de aanhouding. Dave vertelt dat hij bij zijn aanhouding meteen tegen de grond gewerkt werd, hij voegt eraan toe dat dat ook te zien is op filmpjes. De rechter geeft toe dat hij die filmpjes ook heeft gezien op YouTube en moet bekennen dat dat er inderdaad niet zo leuk uitzag. Toch denkt de rechter dat de politie hier wel een reden voor heeft gehad. De rechter wil ook nog graag van Dave horen waarom hij op het politiebureau niets wilde verklaren, daar heeft hij een logische verklaring voor. Het leek hem beter om niet onder invloed te verklaren, de rechter geeft toe dat het slimmer is om dat in nuchtere toestand te doen.

Dan komen de persoonlijke omstandigheden aan bod. Dave vertelt dat hij ontzettend veel spijt heeft. Hij heeft een verplichte cursus bij het CBR gevolgd en heeft ook vrijwillig nog een andere cursus gevolgd. Daarvoor is hij bij ouders langs geweest die hun zoon hebben verloren door een beschonken bestuurder, heeft hij met een psycholoog gepraat en via een simulator ervaren hoe groot de invloed van drank in het verkeer kan zijn.

Doordat Dave’s rijbewijs is ingenomen moet Dave nu met de taxi en hij meldt dat Uber-ritjes toch niet bepaald goedkoop zijn. De rechter is ook benieuwd of Dave misschien merkt dat hij minder of juist meer boekingen heeft. De boekingen zijn duidelijk minder, er kwamen al heel snel annuleringen binnen. Om te weten te komen of Dave eventueel een boete zou kunnen betalen wil de rechter meer weten over zijn inkomen. Dave begint wat heen en weer te schuiven op zijn stoel en kijkt achterom naar de pers. ‘Moet ik daar nu antwoord op geven, ik vind het niet zo lekker om nu te vertellen wat ik binnenhark.’ Dat snapt de rechter wel en hij is tevreden als Dave vertelt dat hij een boete echt wel zou kunnen betalen.

‘Over dit punt heb ik lang getwijfeld’ vertelt de rechter. Hij vindt het lastig of hij nou wel of niet rekening moet houden met de bekendheid van Dave, hij vraagt wat Dave daar zelf van vindt. Dave geeft aan dat hij natuurlijk wel een voorbeeldfunctie heeft, maar aan de andere kant ligt ook alles onder een vergrootglas. Hij vertelt dat het toch best even slikken is als je hoort dat de grootste zaal gereserveerd is, terwijl dit soort zaken altijd in een kleine zaal plaatsvinden.

Dan is het aan de Officier van Justitie om te vertellen wat hij een passende straf zou vinden voor Dave. Hij benadrukt hoe gevaarlijk het was wat Dave deed en noemt het een wonder dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Hij vindt dat de maatschappij beschermd moet worden tegen zulke wegpiraten in het verkeer. Het is niet de eerste keer dat Dave veroordeeld wordt voor een verkeersovertreding, daarom moet hij hoe dan ook opnieuw zijn rijbewijs gaan halen. De Officier eist voor het rijden onder invloed €750 boete en 6 maanden rijontzegging, voor de snelheidsovertreding €1000 en 2 maanden rijontzegging en voor het veroorzaken van gevaar een taakstraf van 40 uur en 4 maanden rijontzegging. Bij het noemen van taakstraf draait Dave zich om en kijkt toch een beetje verschrikt naar zijn manager.

De advocaat van Dave reageert hierop. Hij benadrukt dat Dave al maatregelen heeft genomen, zoals de cursussen. Hij vertelt dat de boete volgens de tabellen die hiervoor gebruikt moeten worden lager zou moeten zijn en dat de vorige keer dat Dave veroordeeld is al een aantal jaar geleden is. Ook zegt hij dat Dave misschien wel geremd heeft, maar dat Dave zeker weet dat hij niet stilstond. De snelheid is volgens hem ook niet met zekerheid te bepalen, die agent kan het fout hebben. Voor te hard rijden heeft Dave al een boete moeten betalen en omdat je niet twee keer voor hetzelfde mag worden bestraft, hoeft Dave daar geen extra straf voor te krijgen volgens hem.

Als de Officier van Justitie en de advocaat over en weer nog wat dingen benadrukken blijkt dat de boete die Dave heeft betaald over een andere route ging en dat de Officier toch gelijk had over de boete van €750.

Het laatste woord voor de uitspraak is in een rechtszaak altijd voor de verdachte. Dave maakt hier gebruik van: ‘Alles is gezegd. Het is heel duidelijk dat ik fout was en het is niet goed te praten, maar ik heb oprecht heel erg veel spijt.’

De rechter wil even tijd om na te denken voor hij de uitspraak doet, dus hij schorst de zaak voor een paar minuten. Als iedereen buiten de zaal staat pakt Dave gauw zijn mobiel erbij, hij ziet dat de rechtbanktekenaar hem heeft getekend en loopt naar haar toe. ‘Zo zie ik er toch niet echt uit hoop ik?!’ Al snel meldt de bode dat de zaak weer kan beginnen, Dave is nog druk aan het appen en zijn advocaat trekt hem aan zijn arm de zaal in.

Dan is het tijd voor de rechter om zijn uitspraak te doen, maar voor hij dit doet wil hij nog iets anders zeggen. Het was in deze zaak best lastig, omdat de beleving van Dave en de beleving van de agent zo uiteenliepen. Hij zegt dat hij best wil geloven dat Dave niet liegt, maar er ook rekening mee moet houden dat Dave het misschien anders heeft ervaren doordat hij gedronken had.

Zoals wel meer mensen heeft de rechter ook het filmpje van de arrestatie gezien, hij bekent dat hij toen dacht ‘Die Roelvink snapt er niets van’, maar dat beeld is echt veranderd. ‘Of ik je op je mooie ogen kan geloven dat weet ik natuurlijk niet, maar dat je je verantwoordelijkheid tot nu toe neemt dat siert je’ zegt hij tegen Dave.

Dan gaat hij toch echt over tot de straf. Voor het rijden onder invloed geeft hij een boete van €750 en 6 maanden rijontzegging. De straf voor de snelheidsovertreding matigt hij omdat het toch lastig blijft om de precieze snelheid te bepalen, de straf daarvoor komt uit op de boete van €1000. Voor het veroorzaken van gevaar krijgt Dave een taakstraf. ‘Nu denkt u misschien dit doet pijn en wellicht baalt u ervan maar dat is precies de bedoeling daarvan’. Ondanks dat hij net zijn straf heeft gehoord, kan Dave ook daarom nog wel lachen. En daarmee komt de zaak ten einde.

Dave staat de pers uitgebreid te woord, geeft zijn advocaat een knuffel en loopt dan samen met zijn manager de rechtbank uit.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s