In de zaal: De Posbankmoord

In de zaal: De Posbankmoord

Op woensdagochtend liep ik naar het Paleis van Justitie in Arnhem om mijn eerste grote zaak bij te wonen. Een zaak waarvoor de camera’s bij de ingang gezet worden, waarbij er een videozaal ingericht wordt en waarbij iedereen de spanning voelt.

Het verhaal van deze zaak begon op 20 januari 2003, toen Alex Wiegmink werd vermoord op de Posbank. De zaak heeft heel lang stil gelegen, maar nu was het toch echt zo ver. Toen de zaal vol zat, de twee verdachten binnen waren en een aantal algemene mededelingen waren gedaan, kon de zaak toch echt beginnen.

Een van de rechters verwijst naar pagina 934 van het dossier, daarbij vertelt hij aan alle aanwezigen dat het volledige dossier ruim 2000 pagina’s dik is.

Als aan verdachte R. verschillende vragen gesteld worden, zit hij onderuit gezakt in zijn stoel en praat niet in de microfoon, bij de vragen wordt er verwezen naar opgenomen tapes. Bij het woord ‘tapes’ dwalen mijn gedachten kort af naar ’13 Reasons Why’, hier gaat het echter om wat R. heeft gezegd tegen undercoveragenten.

Soms als aan R. gevraagd wordt of hij ergens op wil reageren, zegt hij dat hij daar geen zin in heeft en dat hij er eigenlijk ook geen zinnig woord over kan zeggen. Zoals hij het zelf zegt heeft hij ‘gewoon geen zin in al deze heisa’. Wel zegt hij dat hij alles wat hij op de tapes zegt heeft verzonnen, wat hij over de zaak weet, heeft hij van Peter R. de Vries (die ook aanwezig is) en Omroep Brabant.

De andere verdachte, S., heeft een compleet andere instelling. Hij lijkt vandaag toch echt zijn best te doen om mee te werken en zo veel mogelijk te vertellen. Als tijdens de rechtszaak drugshandel, gewapende overvallen, diefstal, brandstichting, moord en allerlei andere gruwelijkheden voorbij komen, is het bijna niet voor te stellen dat dit alles echt gebeurd is.

Na een tijdje wordt de zaak geschorst, een schorsing is eigenlijk een soort pauze, deze zaak duurt namelijk bijna de hele dag. Op de gang zie ik een van de advocaten, ze heeft haar toga open hangen en daaronder zie ik gewoon een gebloemde zomerjurk. Het lijkt me heel lastig om advocaat te zijn in zo’n heftige zaak, we blijven allemaal maar mensen…

Na de schorsing is er spreekrecht voor de nabestaanden. Wat zij vertellen over de afgelopen veertien jaar komt bij iedereen binnen, het is hartverscheurend… S. draait zich naar de nabestaanden toe die achter hem zitten en met gebogen hoofd hoort hij hun verhalen aan. R. echter, blijft met zijn rug naar de nabestaanden gekeerd zitten. De journalist die voor mij zit vecht tegen zijn tranen, het meisje naast mij kan haar tranen niet bedwingen en iedereen in de zaal kan dat begrijpen.

Als je de twee verdachten en de nabestaanden ziet zitten, kun je je eigenlijk niet voorstellen dat het zo ver heeft kunnen komen…

Na de zaak van vandaag is het zo ver, er moet een besluit genomen worden. De uitspraak is op 7 juni.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “In de zaal: De Posbankmoord

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s